تیمی از آسیب شناسان دامپزشکی به تازگی جسد یک تمساح ۵ فوتی (۱.۵ متری) را از شکم یک مار پایتون برمه ای ۱۸ فوتی (۵.۵ متری) که در فلوریدا با روشی اتانازی کشته شده بود، بیرون کشیدند. کالبدشکافی این حیوان در یک ویدیوی حیرت انگیز ثبت شد و به تازگی در اینستاگرام پربازدید شده است.
این پایتون تنومند، هم اندازه بزرگترین پایتون برمه ای ثبت شده در فلوریدا بود که در ماه ژوئن صید و معدوم شد. آن مار حدود ۲۱۵ پوند (۹۷ کیلوگرم) وزن داشت، اما پایتونی که به تازگی کالبدشکافی شده، با در نظر گرفتن آخرین وعده غذایی عظیمش، احتمالا در زمان مرگ حتی از آن هم سنگین تر بوده است.
گروهی از زیست شناسان، این مار پر از تمساح را در پارک ملی اورگلیدز کشف کردند. دانشمندان در حال بررسی گونه های گیاهی مهاجم بودند که با این مار عظیم الجثه، که خود نیز گونه ای مهاجم در فلوریدا محسوب می شود، روبرو شدند.
محققان به سرعت و مطابق با دستورالعمل های محلی حیات وحش، مار را اتانازی کرده و برای کالبدشکافی به آزمایشگاهی در فلوریدا فرستادند. (بر اساس اعلام کمیسیون حفاظت از ماهی ها و حیات وحش فلوریدا، از آنجایی که پایتون های برمه ای گونه ای مهاجم هستند و حیات وحش محلی را تهدید می کنند، مردم می توانند در تمام طول سال در بخش های خاصی از جنوب فلوریدا بدون نیاز به پروانه یا مجوز شکار، آن ها را به روشی انسانی صید کرده یا بکشند.)
رزی مور، زمین شناس مستقر در فلوریدا که روی خزندگان و دوزیستان مهاجم نیز مطالعه می کند و عضوی از تیم کالبدشکافی بود، در تاریخ ۱ نوامبر ویدیویی از این عملیات خونین را در حساب اینستاگرام خود منتشر کرد. در این ویدیو، آسیب شناسان پوست و سپس معده مار را می شکافند و در نهایت تمساح مرده را از مقبره لزج و صورتی رنگش بیرون می کشند. در زمان انتشار این خبر، این ویدیو بیش از ۱۶.۸ میلیون بار دیده شده و حدود ۳۹۵ هزار لایک دریافت کرده است.
مور در ایمیلی به رسانه لایو ساینس گفت: «وقتی مار به آزمایشگاه رسید، کاملا مشخص بود که یک تمساح داخل شکم آن است.» او اضافه کرد که تیم تحقیقاتی تمساح را از شکم مار خارج کردند تا بتوانند آن را اندازه بگیرند.
تمساح بلعیده شده در شرایطی چنان سالم قرار داشت که به نظر می رسید می تواند روی پاهایش بایستد و از اتاق بیرون برود؛ موضوعی که محققانِ حاضر در صحنه را شگفت زده کرد. مور گفت: «پایتون هضم تمساح را آغاز کرده بود، اما تمساح در بیشتر بخش ها کاملاً دست نخورده و سالم باقی مانده بود.» او افزود که تنها آسیب قابل مشاهده، به لایه پوستی یا پولک های تمساح وارد شده بود.
به گفته مور، این اولین باری نیست که یک پایتون برمه ای یک تمساح را به صورت درسته می بلعد، اما مشخص نیست که این اتفاق دقیقاً چقدر رایج است. او گفت: «با وجود اینکه گزارش ها از شکار تمساح توسط پایتون و برعکس در حال افزایش است، اما من این اتفاق را به عنوان یک رویداد کاملاً رایج دسته بندی نمی کنم.» او افزود که معمولاً این مارهای عظیم الجثه ترجیح می دهند انواع دیگر خزندگان و همچنین پرندگان، جوندگان و سایر پستانداران کوچک را شکار کنند.
یک تصور رایج و البته غلط وجود دارد که پایتون ها و سایر مارهای بزرگ مانند آناکونداها قادرند طعمه های عظیمی مانند تمساح، گوزن و حتی انسان را با دررفتگی (از جا در رفتن) فک خود ببلعند. اما در واقعیت، فک مارها از جا در نمی رود. مور در این باره توضیح داد: «به جای این کار، فک بالا و پایین آن ها توسط یک بافت الاستیک بسیار کشسان به هم متصل شده است که به آن ها تحرک و انعطاف پذیری فوق العاده ای می دهد.»
در ماه آگوست، مطالعه جدیدی میزان باز شدن دهان پایتون های برمه ای را مورد آزمایش قرار داد و نشان داد که بزرگترین نمونه ها، مانند همین مار، به طور بالقوه می توانند فک خود را تا ۳۰ اینچ (۷۶ سانتی متر) باز کنند.
به گفته مور، پایتون های برمه ای در اوایل دهه ۱۹۷۰ و زمانی که صاحبان حیوانات خانگی به طور غیرقانونی آن ها را در طبیعت رها کردند، وارد فلوریدا شدند. او افزود که از آن زمان تاکنون، جمعیت این مارهای سرسخت رشد «انفجاری» داشته و آسیب های گسترده ای به جمعیت حیوانات در پارک ملی اورگلیدز وارد کرده اند. بر اساس گزارش سازمان زمین شناسی ایالات متحده، از زمان ورود پایتون ها، تا ۹۹.۳ درصد راکون ها، ۹۸.۹ درصد اپاسوم ها و تا ۸۷.۵ درصد سیاه گوش ها در جنوبی ترین مناطق این پارک نابود شده اند.
